Zondag 1 maart

Vandaag gaan we verder naar Queenstown. Onderweg komen we door het dorpje Cardrona, hier staan nog enkele oude gebouwen uit de goudzoekerstijd. Daarna verder naar Arrowtown, ook al een oud dorpje met een gezellig centrum. Veel winkeltjes om te snuffelen. Dan komen we al snel bij Queenstown, het is te vroeg om in te checken bij het hotel. Omdat we via Cardrona naar Queenstown zijn gereden , waren we de Kawarau Bridge al voorbij. En die moet je gezien hebben, want dit de Bungy Jump Bridge. Hier hebben ze het bungyjumpen uitgevonden. Ze hebben er een geweldig commercieel gebeuren van gemaakt. En er wordt volop gesprongen. We hebben er een paar leuke filmpjes van gemaakt. Je kon kiezen: springen tot boven het water, tot precies met je hoofd in het water of helemaal het water in. Er was zelfs iemand die wilde persé in z'n blootje springen. Geen probleem en veel gejoel van de vrouwen aan de kant. Ik heb zelf maar niet gesprongen, te duur!!!! En Corrie mocht niet van mij (je moet er zuinig op zijn nietwaar?).

Voor de rest van de dag hebben we besloten het wat rustig aan te doen. Maar maandag moeten we vroeg op, want we gaan met een bustour naar de Milford Sound, inclusief een lunchcruise. We worden om 8.00 uur opgehaald en komen 's-avonds om 9 uur pas terug. Dit mag je niet missen als je in Nieuw Zeeland bent. De cruise van 2 uur gaat langs de fjorden en als we geluk hebben zien we pinguins, zeehonden en dolfijnen.

Maandag 2 maart

We moesten vroeg uit de veren want om 8 uur komt de bus die ons via Te Anau naar Milford Sound brengt voor een cruise.

Tot Te Anau een rustige rit, met af en toe mooie uitzichten op de bergen. In Te Anua een korte pauze, waar we ons lunchpakket krijgen en dan op weg naar Milfrod Sound. Onderweg diverse stops gemaakt, zoals Mirror Lake, waar je mooie fotos kunt maken van de bergen die weerspiegelen in het water. We komen steeds verder in de Southern Alps, de wegen worden steiler, smaller en bochtiger. Uiteindelijk komen we bij de Homer tunnel, met een lengte van 1,2km en 1 baans. De tunnel heeft een hellingspercentage van 10%, dus een verval van 120 meter. Dan maken we nog een stop bij The Chasm, waar het water wild naar beneden stroomt en de stroomversnellingen de rotsen hebben bewerkt tot mooie rotspartijen met grote gaten en diepe kloven. Uiteindelijk komen we bij de bootterminal aan voor onze cruise.

Wat je dan te zien krijgt is bijna niet te beschrijven, dat moet je gewoon gezien hebben. Enorme rotspartijen die soms bijna loodrecht uit het water omhoog komt. De fjord, de Milford Sound, enkele honderden meters breed, overal zie je watervallen, soms klein, soms enorme watermassa's. We varen met een behoorlijk kleine boot, die als voordeel heeft dat hij heel dicht langs de rotswanden kan varen. Tot 2 keer toe voer hij tot op enkele meters van een enorme waterval. Buiten op het dek voelde kon je de nevel van de watermassa goed voelen. Ook tot 2 keer toe kwamen we een zeehonden kolonie tegen, die lagen te rusten (zonnen kon bijna niet, want het was behoorlijk bewolkt). Ook nu kwamen we tot op enkele meters van de rotsen om mooie foto's te maken. Ook kwam hij een keer tot op enkele meters van een rotswand die echt loodrecht honderden meters uit het water omhoog kwam. Wat zijn wij mensen, dan toch nietige wezens. De tocht duurde 2 uur en was aan een stuk adembenemend. En Corrie op een boot, en dan ook nog een kleintje, zeker vergeleken met andere cruisers, dat was angstig in het begin. Maar de verbazing was net zo groot, want ze had gewoon nergens last van, heeft zelfs een paar keer op de boeg van het schip gestaan. Onderweg terug in de bus nog lekker naar een film zitten kijken. Moe maar voldaan waren we 's-avonds om acht uur weer terug bij het hotel. Dit was een van de mooiste dagen tot nu toe.